Ευχαριστώ για την πρόσκληση και την ευκαιρία που μου δίνετε να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Σκέψεις και βιώματα για το ρόλο των γυναικών στην πολιτική και τα κέντρα των αποφάσεων.

Δεν σας κρύβω ότι δεν είναι απ’ τις ευκολότερες ομιλίες της ζωής μου.

Κι αυτό, όχι μόνο επειδή το θέμα είναι τεράστιο.

Αλλά γιατί οι ρόλοι ανακατανέμονται «αλά καρτ» και καθορίζονται, στ’ αλήθεια, απ’ την οικονομία της αγοράς.

Γιατί τα κοινωνικά στερεότυπα κι ο σεξισμός αποκαλύπτουν ανισότητα στις ευκαιρίες και τα δικαιώματα και φανερώνουν έλλειμμα Δημοκρατίας.

Γιατί υπάρχουν εξουσιαστικές σχέσεις που προκύπτουν από παραδοσιακές πατριαρχικές δομές που ακόμα δεν έχουν εκλείψει.

Γιατί στην προσπάθειά μου να διεκδικήσω γυναικείο και αριστερό χώρο στα δημόσια πράγματα, βίωσα την αντίδραση ενός τμήματος της κοινωνίας και στην περιοχή μου, την Άρτα.

Άλλοτε θετικά κι άλλοτε όχι.

Και μη φανταστείτε πως μιλάμε για μια τοπική κοινωνία έντονα διαφοροποιημένη απ’ την υπόλοιπη ελληνική περιφέρεια.

Το 1998, λοιπόν, εκλέχθηκα δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αρταίων.

Ήμουν η μόνη γυναίκα δημοτική σύμβουλος. Και έγκυος στην κόρη μου.

20 χρόνια μετά την εκλογή της προηγούμενης γυναίκας δημοτικής συμβούλου.

Θυμάμαι ακόμη την παραίνεση του τότε δημάρχου, στην πρώτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.

Επέστησε ο δήμαρχος την προσοχή στους υπόλοιπους για τον τρόπο που θα εκφράζονται πλέον στις συνεδριάσεις, μιας και θα συμμετείχα κι εγώ.

Περισσότερο, όμως, θυμάμαι την ομιλία ενός δημοτικού συμβούλου.

Ήταν αρκετά μεγαλύτερος από εμένα ηλικιακά, συνάδελφος γιατρός και αντιδήμαρχος για πολλά χρόνια.

Όντας, λοιπόν, αθυρόστομος, δεν κατάφερε να συγκρατηθεί σε μια πρόκληση κατά τη συζήτηση κι άρχισε τα «γαλλικά».

Στην παρατήρηση του δημάρχου πως υπάρχει πλέον και μια γυναίκα ανάμεσα τους απάντησε το αμίμητο:

«Ποια γυναίκα λες; Την Όλγα; Η Όλγα δεν είναι γυναίκα. Είναι γιατρός».

Και συνέχισε απτόητος.

Το 2006 ήμουν επικεφαλής της αυτοδιοικητικής μας παράταξης και υποψήφια Δήμαρχος Αρταίων.

Η πρώτη που διεκδικούσε το αξίωμα. Όσα χρόνια υπάρχει ο θεσμός.

Πιστεύετε πως δεν έζησαν ικανότατες, δραστήριες, πολιτικοποιημένες γυναίκες στην Άρτα, μέχρι το 2006;

Ασφαλώς και έζησαν.

Σε μια κοινωνία όμως τα στάτους της οποίας τις αποθάρρυνε,

σε ένα κράτος με ελάχιστες υποστηρικτικές δομές για τους πολλαπλούς ρόλους τους,

και σε ένα προσωπικό κύκλο αγαπημένων ανθρώπων, που, προφανώς, τους άφηνε μικρότερο ζωτικό χώρο απ’ ότι σε μένα.

Στις εκλογές του 2012 οι συμπολίτες μου με εξέλεξαν βουλευτή.

Ήταν η πρώτη φορά που μια γυναίκα θα εκπροσωπούσε το Νομό της Άρτας στην Ελληνική Βουλή.

Τρία μόλις χρόνια πριν.

Χρησιμοποίησα μερικά γεγονότα απ’ την προσωπική μου διαδρομή.

Όχι φυσικά για να την υπερτονίσω, αλλά, επειδή την θεωρώ αντιπροσωπευτική μιας κατάστασης, που, δυστυχώς, γνωρίζουμε καλά.

Ότι δηλαδή, παρόλο που αυξάνονται με τον χρόνο, τα ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στην πολιτική είναι ιδιαίτερα χαμηλά.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρω, για να μην σας κουράσω με πολλά νούμερα, ότι στις πρόσφατες εκλογές το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών, ως υποψήφιες, ήταν 35%.

Ωστόσο, μόλις το 19% του κοινοβουλίου, δηλαδή μια στους 5 εκλεγμένους, είναι γυναίκα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ το ποσοστό των εκλεγμένων γυναικών είναι το υψηλότερο μεταξύ των κομμάτων, 23%.

Χωρίς κι αυτό να μας ικανοποιεί πλήρως, μιας και στη χώρα μας περίπου όσοι είναι οι άνδρες είναι και οι γυναίκες.

Και η αντιπροσώπευση των γυναικών στην κυβέρνηση είναι χαμηλή: μόλις 7% των υπουργών είναι γυναίκες.

Παρόλα αυτά στον ΣΥΡΙΖΑ πολλές απ΄ τις εκλεγμένες συναδέλφους, συντριπτικά περισσότερες απ’ ότι στα άλλα κόμματα, έχουν αξιοποιηθεί σε θέσεις υψηλής πολιτικής ευθύνης.

Όχι, φυσικά, με μόνο κι αποκλειστικό κριτήριο το φύλο τους.

Κι αυτό είναι ένα απ’ τα σημεία που θα ήθελα για λίγο να επιμείνω.

Δεν αποτελεί η γυναικεία φύση από μόνη της εχέγγυο αποτελεσματικότητας, προσφοράς και ποιότητας.

Η νίκη της Μαρι Λεπεν, για παράδειγμα, στις χθεσινές περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία δεν εκτιμώ πως αποτελεί ταυτόχρονα και νίκη του γυναικείου ζητήματος.

Απ’ την αριστερή του οπτική, δηλαδή των διεκδικήσεων του για πολίτες χωρίς αποκλεισμούς.

Για καμία διάκριση με βάση το φύλο ή οτιδήποτε άλλο.

Για ίσα δικαιώματα γυναικών και ανδρών σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού.

Για ισονομία και όχι εξομοίωση, ώστε τα μέτρα ισότητας στην πράξη να είναι το δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας όπου θα επικρατεί ουσιαστική δημοκρατία και δικαιοσύνη.

Κλείνοντας επιτρέψτε μου μια ακόμη προσωπική αναφορά.

Η πολιτική ενασχόληση σε ψηλό επίπεδο απαιτεί προσήλωση και χρόνο. Που τον στερείς από τη ζωή σου, την προσωπική ζωή εννοώ.

Χάνεις εικόνες των παιδιών σου, την ημέρα τους, τα πρώτα τους γράμματα, τα ψαξίματα της εφηβείας τους, τον πυρετό τους, τη χαρά τους, το μεγάλωμά τους.

Κάποιοι άλλοι το αναλαμβάνουν.

Γιατί δεν μπορείς, ως γυναίκα, να είσαι πολιτικός χωρίς στήριξη και βοήθεια απ’ το οικογενειακό σου περιβάλλον.

Τα πρακτικά γίνονται, συναισθηματικά όμως μένει κενός χώρος.

Και χωρίς να υποτιμώ καθόλου τους άνδρες συναδέλφους, η ενασχόληση με την πολιτική είναι ακόμη δυσκολότερη για εμάς.

Όσες λογικές επεξεργασίες και να κάνουμε, η φύση μας δοκιμάζεται σκληρά σ’ αυτό.

Ίσως γι αυτό και είμαστε πιο προσηλωμένες και πιο αποφασισμένες να δουλέψουμε και να αλλάξουμε τον κόσμο.

Για να γεμίσουμε κι αυτό το κενό. Το δικό μας και των παιδιών μας.

Μια χρήσιμη και προωθητική ιδιοτέλεια που μας τη συγχωρεί η αριστερά, μιας και της ταιριάζει.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ «ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ» ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΓΓ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ

Αθήνα, 8-12-2015

Advertisements